24 kwietnia 2016

Dział Poezji

Poetyka to język metafor pozwalający otworzyć drzwi innej rzeczywistości, płynącej falowo przez nas otwierając się na nieskończoność.

Droga poezji prowadzi do poznania niewidzialnych konstrukcji pałaców Króla stworzonego dźwiękami liter, warstwami znaczeń, idąc tak krokami drabiny tych słów, bierzemy udział w odkrywaniu tajemnic Stwarzania, gdzie powstają całe palety pierwotnych obrazów, metafor i symboli.

To pierwsze istotne środki wyrazu prowadzą poza warstwy dyskursu logicznego będące często oczywistą prozą życia, dla której to co niewidzialne jest też niesłyszalne. Nasze rozumienie rzeczywistości rozpoczyna się w tym pierwotnym obszarze konfiguracji języka w którym zgodnie współbrzmią złożone powiązania, gdy umiemy już odczuć najdrobniejsze subtelności naszej obecności tu i teraz.

Gdy czas płynął w ciszy zrodziła się mądrość poznania zwana filozofią, jako ważne narzędzie tworzenia idei. Mądrość płynęła wraz z rozwojem czasu, milczącym trwaniu w rytmie przemijania rzeczy, bytów, pór roku, opadających liści, płatków, śniegu, deszczu, odgłosów życia.

Poezja jest cudownym środkiem i możliwością zapisywania niewidzialnych myśli by uczynić je widzialnymi słowami pełnymi bogactwa znaczeń przepływającej rzeczywistości, bo na jej przestrzennym lustrze we wszystkich konfiguracjach ciągle przejawiają się najdrobniejsze odcienie zjawisk.

A źródło płynie poza czasem by intuicyjnie wzbudzić w nas coraz bardziej, całą gamę wibracji poprzez znaki, najgłębiej ukrytego światła, gdyż jak mówi Zohar; " znaki muszą być rozjaśnione wyższym światłem". Litery, słowa, znaki wyrażane dźwiękiem są potrzebne gdyż bez nich nie sposób niczego wyrazić, choć czasem stają się przeszkodą w pojmowaniu tego co się przejawia gdyż mogą tylko umniejszyć to na swoją znaczeniową miarę, niczym zapora dla płynącego źródła nieskończoności. Poezja jest wiec prawdziwym językiem wyrażającym najgłębsze myśli kabały, gdyż jej sedno zawiera cały zakres danych przekraczających zwykłą zdolność zrozumienia, dlatego jest osadzona na gruncie języka poezji.

Najwłaściwszym sposobem pojmowania jest poetyka gry słów sięgającej i łamiącej najgłębszą istotę koncepcji rozumu.

To stanowi jej najgłębszą siłę gdyż dotyka całkowitości przenikania rzeczywistości, nieskończonego stawania się życia na nowo które rodzi się i odnawia.

Pryzmat poezji maluje wyobrażenie symboli, zmiennej subtelności wiecznego ruchu nieskończoności Absolutu.

Artkuły z wydziału

Rozdarcie

Ugasić rozogniony umysł
Uśpić pędzące pragnienia
W chwili niby szczęścia
Pustka z tyłu głowy krzyczy

W życiu dwa sny trwają
Dwie osoby w jednym ciele
Jedna żyje tu
Druga trwa ciągle

Czytaj cały tekst