Integralność natury

Tak długo, jak jedność nie stanie się pilną koniecznością, nie będzie ona urzeczywistniona, wprowadzona w życie….

 Natura jest integralna i rządzi nami wszystkimi. Człowiek tak naprawdę to tylko jej cząstka, najmniejsza cząstka, która nic nie kontroluje. To tylko człowiekowi tak się wydaje, że posiada jakąś kontrolę i nie uświadamia sobie jak ograniczony jest w swej percepcji.

W swoim życiu jak małe dziecko, które nie wie na czym polega jego rozwój. Ten proces bardzo dobrze dostrzegalny jest na tym właśnie dziecku jak kieruje nim natura, jak rozwijają się w nim pragnienia, to jest poza nim. Ono jest nieświadome tego wszystkiego, jego cały rozwój jaki przechodzi, bo tak naprawdę to rozwój nie jest nim tylko Stwórcą (naturą).

Kiedy rośniemy, dorastamy, jesteśmy kierowani różnymi myślami, pragnieniami. Nasz rozwój również przychodzi z góry. Pojawiają się w nas pragnienia, których nie jesteśmy w stanie realizować. Kiedy je zrealizujemy, zaczynamy szukać nowych pragnień. Zastanawiamy się, co możemy dalej zrobić, zobaczyć, tworzyć. To co stworzyliśmy, stworzyliśmy dla siebie. Wszystko po to, aby siebie napełnić, bo człowiek chce odczuwać przyjemność. Tak został stworzony i tak działa.

To co nieprzyjemne i przykre stara się odsunąć, ucieka od cierpienia. Tak naprawę rozwijamy się pod wpływem natury i nie mamy na to wpływu. Natura jest ponad nami.

 Kieruje nią jednak pewna logika i potrzebuje naprowadzić nas na właściwe ścieżki. To natura wzbudza w nas różne myśli i pragnienia. Te pragnienia budują społeczność, przez pragnienia organizujemy nasze życie, nasza pracę. Wszystko to co robimy, to pod wypływem rodzących się w nas pragnień. Musimy nauczyć się czym jest natura, żeby być bliżej niej i ją poznać, upodobnić się do niej, wtedy będziemy mogli zrozumieć, że tylko w stanie w harmonii z naturą możemy osiągnąć równowagę. Osiągniemy zrozumienie, lecz bez natury jest to niemożliwe. Dzięki temu możemy podnieść się wyżej, aby odkryć w sobie rodzące się wyższe pragnienia.